Het was vooral het western genre die me aansprak. De broertjes Coen zeggen me op zich niet zoveel, sorry filmfreaks. Ik heb na het zien van de film wel begrepen dat ze een western hebben neergezet, en ... niets afwijkends.
True Grit, onverschrokken. Het moet op het veertienjarige meisje, Mattie, slaan, een zalig pittig ding, grappig op haar manier, vond ik. Of op haar kompanen, die elkaar de loef afstaken met sterke verhalen, en bij momenten overtroffen werden door Mattie met woorden en daden.
Goeie film, geeft zin om het boek te lezen, die nog duidelijker vanuit het oogpunt van het meisje zou zijn geschreven. Maar misschien ook daardoor wat van zijn rauwheid verliest. Dus van dat boek weet ik nog zo niet.
Daarna de decoder es nagekeken wat opgenomen films betreft. Stond daar nog een film op met Kevin Costner, eerder bedoeld om samen met mijn dochter te zien. The Guardian gaat over de kustwacht in de States. Ik heb die uitgezien, maar vond die wel ellenlang uitgesponnen, bleek dat ze die opgevat hadden als een drieluik, geen idee waarom, het kon echt wel sneller ingeblikt. Swat.
Costner was een aangenaam 'oudere' held in deze film. Ik kon hem deze keer wel uitstaan als teruggetrokken kustwachter die lesgeeft aan nieuwelingen. Het kustwacht gebeuren werd echt in de kijker gezet, en dat vond ik heel boeiend. Euh, bijna een documentaire. En zo blijf ik dan ook zitten met een gevoel alsof ik iets heb bijgeleerd nadat ik deze film heb gezien. De film mag er best zijn, maar ze schippert tussen National Geographic en drama.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten